Muzeum Rzemiosła

Monolit z barwionego betonu przecięty świetlikami jak dłutem. W środku — jedna wielka hala warsztatowa, w której zwiedzanie miesza się z pracą rzemieślników.

Muzeum rzemiosła nie powinno być gablotą — powinno pachnieć drewnem, metalem i garbowaną skórą. Dlatego zamiast klasycznej enfilady sal zaprojektowaliśmy jedną halę o wysokości dziewięciu metrów, w której pracownie rzemieślników sąsiadują z ekspozycją, a zwiedzający patrzy mistrzowi na ręce.

Bryła to prosty prostopadłościan z betonu barwionego w masie pigmentem ceglastym — kolor nawiązuje do dachówki krakowskich Sukiennic. Ciął go tylko jeden gest: pięć świetlików o przekroju trójkąta, ustawionych na osi północnej, wpuszczających do hali równe, bezcieniowe światło, jakiego potrzebują warsztaty.

Detal celowo pozostaje surowy: ślady deskowania na betonie, stal czarna woskowana, posadzka z dębowej kostki brukowej — materiał, który przez dziesięciolecia był standardem podłóg fabrycznych.